Aurkeztu dizkigute ministro berriak, baita ministerioak ere. Esanguratsua da ministerioen izenak zein diren; migrazioen gaia, adibidez, lotu – loturik dago lanarekin, eskutik doaz ministerioan.

Zalaparta sortu zuen Raxoiren etorkinentzako proposamenak kanpainan zirenean; xenofobo deitu zioten aho – bero, PSOEkoek. Niri ez zitzaidan hainbesterako iruditu, ez esaten zuenarekin ados nengoelako, nire inguruan proposamen hori baino gogorrago eta ñoñoagoak etengabe entzuten ditudalako baizik (jende jatorriz ezkertiarraren ahotan). Carme Chacón – en sabelari begiratzeari utzi diogunean hasi gara ministro berriei entzuten. Corbachok hitz egin zuen, esanaz immigrazioa ez zela kriminalizatu behar. Ados. Fenomeno positiboa dela. Nondik begiratzen den; baina argi utzi du azkenik nondik begiratzen duen berak, eta gehiengoak. Lan kontratuarekin datozen etorkinak baizik ez dira onartuko; besteentzat, jazarpena. Eta ni pentsatzen multikulturalismoaren zera hori aipatuko zuela gutxienez. Baina orduan kultura eta immigrazioaren ministerioa litzateke. Ez, argi eta garbi; hemen ez gara hasiko etorkina pertsonatzat tratatzen. Gu gara pertsonak (gehiago ministroak), beraiek lan indarra baizik ez (gutako asko bezala bestalde). Gero Raxoi izango da beldurgarria.